Een interview met de man op de zang en sax
Adrian Brinkhaus
heeft zijn sporen verdiend op vele podia met diverse stijlen en ontdekte daarna zijn jazzy kant; zowel op zijn saxen als achter de mics.
Hoe ben je ooit begonnen met je instrument, en wat is dat instrument nu voor je?
Madness!
Toen ik 12 was ging mijn grote zus naar Engeland op talenreis en kwam terug met singeltjes van The Specials, The Beat en Madness. Die springerige en gekke energie paste toen goed bij mij en dan die Saxofoon! Dat moest mijn instrument worden. Een behoorlijke overbeet en een overijverige orthodontist hielden mij daar nog even van af maar zelfs met die gedwongen bezinningsmomenten was dit wat het moest zijn. Ook de ietwat stoffige leraar temperde mijn enthousiasme niet. Wat mij echt aan het instrument heeft verbonden is toen een schoolgenoot mij vroeg samen muziek te gaan maken.
Inmiddels dik 40 jaar verder is dat nog steeds wat het is. Mijn saxofoon verbindt mij muzikaal met anderen. Specifiek mijn Buescher saxofoon is +/- 10 jaar ouder dan ik en we spelen al 40 jaar samen op.
Door mijn oom die piano speelt en familiefeesten. Ik heb een zeer muzikale familie waar met ieder feest live muziek werd gemaakt maar vooral in het klassieke genre. Mijn oom vond het heerlijk de standards te spelen en betrok mij er met mijn toeter bij. We gingen dan oefenen bij hem thuis en hij liet mij dan jazz horen. Ik zie de platenhoes van ‘The Hawk Flies High’ zo weer voor me. Verkocht.
Hoe kwam jazz in je leven?
Wie zijn jouw muzikale helden, en waarom?
Mijn eerste echte held was toch wel Prince. Die kwam op de juiste manier, met de voor mij toen juiste muziek bij mij binnen op een mooie intense manier die ik nu nog kan terughalen. Later, en nog steeds, heb ik vooral periodes waarin ik bepaalde artiesten veel luisterde. Peter Gabriel (de gelaagde nummers), Thomas Dolby (teksten!), Elbow (heerlijk intellectuele pop) om er en paar te noemen. Grote (live) liefde sinds het gedeelde geboortejaar is Tower of Power. Maar altijd is er jazz. Ik heb ooit gezegd het geluid te willen hebben van Ben Webster en de toon van Dexter Gordon. WIP zullen we maar zeggen ;).
Divers en veel. Dit vanaf het duo met mijn oom wat later een best leuke standard band werd met de (vind ik nog steeds) geweldige naam ‘Bets on Derrick’. Ook de rockband The Imaginary Boyfriends waarin ik met vrienden de wereld ging veroveren terwijl ik ondertussen ook speelde in de toen erg populaire feestcoverband Redband. In deze laatste band heb ik meer dan 20 jaar gespeeld. En nu dit, blij.
En wat voor publiek betreft? Van de spreekwoordelijke paardekop tot volle zalen en zelfs volle pleinen. Van familiefeesten tot jeugdhonken, van campings in Frankrijk tot een gevangenis in Utrecht, van (heel) veel bruiloften tot jammen in de Maloe Melo, van ooit mijn stamkroeg tot laatst, met JazzFans in de Modestraat in Amsterdam Noord.
In wat voor settings heb jij inmiddels gemusiceerd voor publiek?
Spelen bij JazzFans, wat brengt het jou?
Terug naar waar ik vandaan kom terwijl ik het nu beter snap en kan waarderen. Ik ben blij uitgedaagd het samen beter te doen dan alleen door Ruud, Arnauld en Jeroen. Ik stel me daar graag kwetsbaar in op.
Ik draai veel van Joung Gun Silver Vox door middel van de radio functie van Spotify voor wat zomers en luchtigers. Verder heb ik een aantal Jazz lijsten aangemaakt oa deze playlist. Wat is Spotifies voor ‘grijs gedraaid’?
En zondag is bijzonder want dan radio. Van Vroege Vogels tot het beste wat muziek radio te bieden heeft, BBC6 Music Radio met Guy Garvy en Iggy Pop die alles draaien. En ja, die draaien ook Jazz 😊.